تو برخورد اول با آدما خودتو چطور پرزنت می کنی ؟ 

آدما معمولا با پررنگ جلوه دادن دستاوردهاشون وارد می شن با خوش رویی و اعتماد به نفس بالا. لبخندهایی که تمام صورت شون و پوشونده ، صدای رسا و بی لرزش، بی نقص. انگار که برای مصاحبه ی کاری وارد شده باشند و باید در بهترین و قوی ترین حالت خودشون با بقیه روبه رو بشن. چالشِ مدام.

برای من اضطراب اینکه نباید در برخورد اول بیشتر از چیزی که در حقیقت هستم به نظر برسم همیشه همراهم هست. تا مبادا در ملاقات های بعدی باعث ناامیدی شخص مقابل از خودم بشم. فرقی نمی کنه توی کنفرانس دانشگاه باشه یا مهمونی شام خونه ی سحر. مدام حواسم هست که یه قدم جلوتر از خوده واقعی م نباید برم. البته که می دونم جزو خصایص به حساب نمیاد که هیچ ، این روزها از نقاط ضعف حتی محسوب میشه. این روزها آدم جأاب و موفق ، باید برون گرا باشه ، بلند صحبت کنه. نمی تونه خجالتی باشه ، باید تا می تونه روی نقاط ضعفش سرپوش بذاره. بی حوصلگی و نیاز به آرامش معنی نداره، باید عاشق جمع و شلوغی باشه و حتی جمع حول محور خودش بگردونه.

:/