دقیقا 8 روز است که سرما خورده ام و بی توجه به خورشید که مصررانه می تابد،  درون خانه انگار مه گرفته و ابریست و پاییز شده. وقت ناهار، وقتی به ظرف سوپ روبه رویم نگاه می کردم و موسیقی مرگ بار فیلم landscape in the mist را برای بار نمیدانم چندم پلی کرده بودم همچنان که مه تمام فضا را پر کرده بود خودم را زنی دیدم که در اردوگاه کار اجباری به اسارت رفته و هر روز ظرف غدایش با سوپ بی رنگ و بویی پر می شود که تنها دلیل خوردنش رها شدن از احساس ضعف روزانه است.