درباره ی خودم:
از صبور نبودن آدم ها در برابر چالش های پاره کننده ی روبه روشون کلافه می شم و نمی دونم عکس العمل درست چیه!

البته احتمالا تو اون شرابط بهتره برم جایی گم و گور شم!

شیشه ی عسلت که شکسته کف آشپزخونه ی من در حالی که مهمونا یکی یکی می رسن! می فهمم خیلی وحشتناکه ، لیاقتش و داره بشینیم پاش دوتایی گریه کنیم زار زار. ولی با چهره ی کلافه شده و عصبی و بیچاره ت نمی دونم چی کار کنم :(