دیشب آتابای رو دیدم. با خودم گفتم کاش می شد لذتی رو که ترک زبان ها موقع دیدنش تجربه می کنن و تجربه کنم. مثه حسی که داشتم وقت تماشای "عزیز" مثه حسی که وقتی "شیون فومنی" می شنوم دارم. ترک زبان ها هم لابد همچین لذتی و با خوندن "حیدربابایه سلام" دارن. من محرومم از اون لذت. نمی شه همه چیز و با هم داشت. نمی شه هم ترک بود هم گیلک. هم ایرانی هم فرانسوی. می شه نزدیک شد بهش. خیلی نزدیک. ولی همچنان فاصله ای هست در لمس اون حس وقتی زبان مادریت نباشه. (به جز خوشبختان دورگه، باید بیشتر بهش فکر کنم).