افکار پراکنده ی کتابخانه ی خیابان ژان ژوقس

چند روز پیش یه نامه نوشتم برای خودم، گفتم نه که بتونم یا بخوام چیزی و تغییر بدم ، نه که بتونم نادیده بگیرم اون حس رها شدن وسط شلوغی و پرت شدن از بالای قله رو. ولی اون تیکه های پازلی که میون این همه تو دنیا ، اینطور چفت هم شدن رو نباس خراب کرد. یعتی آدم باخت می ده وقتی کم بیاره تو این شرایط. از دست می ده!