202
اون روزای اول که رسیده بودم ، تمام طول روز آدما بهم زنگ می زدن ، کسایی که شاید تا حالا تلفنی باهاشون حرف نزده بودم پیش از این. خانواده و دوستام روزی چند بار حتی زنگ می زدن. 10 روز قرنطینه م تفریبا پای تلفن گذشت. یه روزی تو همون روزا وقتی داشتم با الهه حرف می زدم گفت الان اولشه. یکم که بگذره می بینی دورت خالی شده خیلی. گفتم آخه فلانی و فلانی و فلانی که همیشه بودن تو این سالا. گفت همه کمرنگ می شن. همه یادشون می رن ، فقط مامان بابات می مونن که همچنان زود به زود بهت زنگ می زنن. تو دلم گفتم من که مدت هاست تو این شرایط هستم. چه اهمیتی داره. و اینکه اون فلانی و فلانی و فلانی که همیشه کنارم بودن. چه دور چه نزدیک.
بعد این روزا ، وقتی خیلی در سکوت می گذره برام. وقتی صدای پادکست و موسیقی خیلی تکراری می شه. وقتی حوصله حرف زدن با ردو رو هم ندارم. یعنی به عمد گوش وایمیستم وقتی کسی بیرون نیست از اتاقم برم بیرون که رو به رو نشم با کسی. پنج دقیقه یکبار گوشی مو چک می کنم. منتظر پیام شخص خاصی نیستم حتی. ولی چک می کنم. یه انتظار عجیبی تو دلم کاشته شده که به حضور یا عدم حضور آدما ربطی نداره. می فهمم که عمیقا تنها هستم. بیش از هر زمانی. کسی نیست که در حقیقت به من و احوالاتم اهمیت بده. احوالات متغیر روزانه م. که صبح با فحش از تخت بلند می شم و با یه موزیک شاد سرخوش و رقصان می شم و عصر بی حوصله م و شب وحشی و آخر شب خوشحال و پر انرژی و یه لوپ باطل :/ و تمام این تناقضات اهمیتی نداره که به اشتراک گذاشته بشه. جریمه م می شه "تمرین حبس شدن درون خود" و "حرف نزدن"
نمی دونم چه اصراری دارم به ترک. به قوی بودن. به اینکه بگم من از پس همه چی به تنهایی بر میام.
به جهت انتقام مثلا تصمیم می گیرم اینگونه رفتار کنم که عدم حضور "آدم ها" به هیچ عنوان خاطر همایونی بنده را مکدر نخواهد کرد. :)
مرگ خاصیم هم نیست. صرفا بلند بلند فکر کردم
روزانه درگیر شاد کردن خودم ، ورزش و پیاده روی ، دوش گرفتن ، درس و مشق و دانشگاه، هی سیگار کشیدن و نکشیدن و حساب کردن مبلغی که تا کنون برای خریدش صرف شده جهت کنترل خرید مجدد ، آشپزی ، ارتباطات با آدم های جدید و ساختن ارتباطات ، انجام کارهای اداری ، دنبال کار گشتن ، دنبال کار نگشتن ، تنها در اتاق 9 متری دور خودم گشتن و اینا هستم.
لابد "آدم ها" هم تو فکرشون مدت ها پیش از این به من گفتن "به درک که نیستی و رفتی" :/ (منطقیه)
