دو تا موضوع تو سرم می چرخه از صبح : 

- آدما از دور قشنگ ترن ، وقتی فاصله می گیری بیشتر دلت تنگ می شه ، جذاب ترن. وقتی نزدیک می شی مضحک به نظر می رسن.

- طی سالها کسایی دورم بودن که عدم حضورم ، تغییری تو زندگی شون ایجاد نکرد. در واقع تنها دونفری که خلقت کردن به سرنوشتت اهمیت می دن. بودن یا نبودنت برای هیچ کسِ دیگه مهم نیست :) 

رساله ی "don't care about anyone but yourself"  می نویسم انگار :))))