سوگواریِ از دست دادن،  وقتی در زمان بودن فرد و به مرور زمان صورت بگیره ، شوکِ حاصل از دست دادنِ واقعی و کم می کنه. یه جور کرختی به جا میمونه. ازخودت تعجب میکنی. می گی این نشانه های بلوغه که راحت تر عبور می کنی از آدم ها ؟ وقتی می بینی اثری از احساسانی که قبلا بودن نیست و حتی جای خالیش درد نمی کنه. تو این شرایط به صحت عقلم شک می کنم گاهی. ولی در ادامه به یاد می یارم که این کرختی به مرور به وجود اومده ، طی ماه ها دست و پا زدن و تلاش های بی ثمر. پس الان کاملا حق دارم که در آرامش عبور کنم به سمت مقصد بعدی. 

آدم ها در زندگیِ ما میان و میرن. مهمه که در طول زمان ازخودمون دست نکشیم تا بعد از رفتن شون وقتی به عقب نگاه می کنیم ، خودمون و در زندگی شخصی تو مسیر اهداف مون ببینیم. نه که با خوده از ریل خارج شده مواجه بشیم. :)